نسبت شارپ چیست؟

جاستین کوپر یک تحلیلگر مالی ، روزنامه نگار و سرمایه گذار خصوصی با بیش از 15 سال تجربه در بازارهای داخلی و بین المللی است.

جولیوس مانسا یک مشاور CFO ، استاد دارایی و حسابداری ، سرمایه گذار و جوایز تحقیقاتی وزارت امور خارجه ایالات متحده در زمینه فناوری مالی است. او دانشجویان مشاغل را در زمینه موضوعات مربوط به حسابداری و امور مالی شرکت آموزش می دهد. در خارج از آکادمی ، جولیوس یک مشاور CFO و شریک تجاری مالی برای شرکت هایی است که به خدمات مشاوره ای استراتژیک و ارشد نیاز دارند که به رشد شرکت های خود کمک می کند و سودآورتر می شود.

نسبت شارپ ، نامگذاری شده توسط خالق آن ، ویلیام اف. شارپ ، راهی برای بررسی چگونگی مقایسه خطرات یک سرمایه گذاری با جوایز بالقوه آن است.

غذای اصلی

• نسبت شارپ نرخی است که بازده سرمایه گذاری را با ریسک خود مقایسه می کند.
• پیدا کردن نسبت شارپ شامل کم کردن نرخ بازده بدون ریسک از نرخ بازده مورد انتظار و سپس تقسیم نتیجه با انحراف استاندارد است ، در غیر این صورت به عنوان "نوسانات" دارایی شناخته می شود.
• نسبت شارپ به نام خالق ویلیام اف. شارپ ، که برای اولین بار آن را در اواسط دهه 1960 معرفی کرد ، نامگذاری شده است.

تعریف و مثال از نسبت شارپ

نسبت شارپ با تقسیم میانگین بازده تنظیم شده ریسک با نوسانات ، نرخ پاداش به متغیر یک سرمایه گذاری را اندازه گیری می کند. مردم می توانند سرمایه گذاری ها را مقایسه کرده و میزان ریسکی را که هر یک در هر درصد بازده دارد ارزیابی کنند. این به افراد کمک می کند تا در معرض خطر خود را بهتر کنترل کنند. هرچه نرخ بالاتر باشد ، سرمایه گذاری نسبت به خطرات ناشی از آن بیشتر باز می گردد.

به عنوان مثال ، فرض کنید یک مدیر سرمایه گذاری دارای بازده نمونه کارها 10 ٪ است ، در حالی که مدیر سرمایه گذاری دوم 14 ٪ بازده دارد. به نظر می رسد که مدیر سرمایه گذاری دوم بازده بهتری دارد. با این حال ، نسبت شارپ برای مدیر اول می تواند 1. 8 باشد و برای مدیر دوم می تواند 0. 7 باشد. مدیر دوم خطر بیشتری را برای تولید بازده اضافه می کند ، به این معنی که خطر ضرر بیشتری نیز وجود دارد. سرمایه گذاران باید تحمل ریسک و بازده تنظیم شده ریسک را در نظر بگیرند تا مشخص کنند آیا یک سرمایه گذاری ارزش ریسک دارد یا خیر.

نسبت شارپ توسط ویلیام اف. شارپ اقتصاددان استنفورد در سال 1966 معرفی شد.

نسبت شارپ چگونه کار می کند؟

نسبت شارپ از نرخ بازده بدون ریسک استفاده می کند ، که به طور معمول امنیت خزانه داری است زیرا خزانه داری ایالات متحده توسط دولت ایالات متحده حمایت می شود. به عنوان مثال ، اگر یک خزانه خاص عملکرد 4 ٪ داشته باشد و از آن به عنوان نرخ بازده بدون ریسک در محاسبه استفاده می شود ، سرمایه گذاری برای جبران ریسک باید بیشتر از نرخ بدون ریسک 4 ٪ درآمد کسب کند. مرتبط با سرمایه گذاری. چه مقدار نوسان قیمت یک سرمایه گذاری "نوسانات" نامیده می شود. با هم ، نرخ بازده و نوسانات بدون ریسک می تواند به تعیین اینکه آیا یک سرمایه گذاری ارزش ریسک دارد ، کمک کند.

فرمول برای نسبت شارپ

برای یافتن نسبت شارپ برای یک سرمایه گذاری ، نرخ بازده بدون ریسک (مانند بازده اوراق بهادار خزانه داری) را از نرخ مورد انتظار بازده سرمایه گذاری کم کنید. سپس ، آن رقم را با انحراف استاندارد نرخ بازده سالانه آن سرمایه گذاری تقسیم کنید ، که راهی برای اندازه گیری نوسانات است.

بازده تنظیم شده ریسک 101

برای بهتر دیدن چگونگی عملکرد نسبت شارپ ، ممکن است به بررسی اندازه گیری نوسانات و بازده های تنظیم شده ریسک کمک کند.

متداول ترین روش برای اندازه گیری ریسک استفاده از ضریب بتا است. این نوسانات سهام یا صندوق را در برابر معیار مانند شاخص S& P 500 اندازه گیری می کند. اگر سهام دارای بتا 1. 1 باشد ، می توانید انتظار داشته باشید که 10 ٪ از شاخص S& P 500 بی ثبات تر باشد. به عنوان مثال ، افزایش 30 ٪ در S& P 500 باید منجر به افزایش 33 ٪ در سهام یا صندوق با 1. 1 بتا شود. به عبارت دیگر ، هنگامی که 30 ٪ با 1. 1 ضرب می شود ، 33 ٪ دریافت می کنید.

از ضرایب بتا می توان برای یافتن آلفا سرمایه گذاری استفاده کرد. آلفا بازده تنظیم شده در معرض خطر است که خطر را به خود اختصاص می دهد. آلفا با کم کردن بازده مورد انتظار یک سهام بر اساس ضریب بتا و نرخ بدون ریسک با بازده کل آن یافت می شود. سهام با ضریب 1. 1 بتا که 40 ٪ افزایش می یابد وقتی S& P 500 30 ٪ افزایش می یابد ، آلفا 5 ٪ را به همراه دارد. این فرض می کند نرخ 2 ٪ بدون ریسک (40 ٪-33 ٪-2 ٪ = 5 ٪) ، که 5 ٪ بازده تنظیم شده با ریسک است.

توجه به این نکته ضروری است که سرمایه گذاری هایی با بتا بالاتر باید بازده کل بالاتری را برای دیدن یک آلفا مثبت ایجاد کنند. به عنوان مثال ، سهام با بتا 1. 1 نیاز به بازده 10 ٪ بیشتر از شاخص S& P 500 به علاوه نرخ بدون ریسک برای ایجاد یک آلفا خنثی دارد. در نتیجه ، سهام ایمن تر می تواند بازده های تنظیم شده با ریسک بالاتری را حتی اگر بازده کل کمتری داشته باشد ، از آنجا که خطر کمبود ضرر در طولانی مدت را به همراه دارد ، به همراه آورد.

مشکل ضرایب بتا این است که آنها به جای مطلق نسبی هستند. با پیدا کردن نرخ بازده در هر واحد نوسانات ، شما احساس بهتری از نحوه مقایسه خطر با پاداش دارید.

تجزیه و تحلیل خطر

هنگامی که سرمایه گذاری می کنید ، همیشه باید هنگام انتخاب پول خود به بازده های تنظیم شده ریسک نگاه کنید. نگاهی واضح به ریسک می تواند در طولانی مدت هزینه ای داشته باشد. در حالی که بتا و آلفا روشهای خوبی برای انجام این کار هستند ، ممکن است با توجه به استفاده از اقدامات مطلق و نه نسبی خطر ، بخواهید به جای آن از نسبت شارپ استفاده کنید. این معیارها هنگام انتخاب سرمایه گذاری می توانند بسیار مفیدتر باشند.

محدودیت نسبت شارپ

مهم است که فقط سرمایه گذاری های بسیار مشابه را با نسبت شارپ مقایسه کنید. در غیر این صورت ، این به اندازه مفید نخواهد بود. نسبت شارپ هنگام جستجو به صندوق های متقابل یا صندوق های معامله شده مبادله (ETF) که همان شاخص اساسی را ردیابی می کنند ، مفید است. با این حال ، تقریباً برای مقایسه سهام کار نمی کند ، به ویژه اگر تضادهای عمده ای بین شرکت ها در مقایسه وجود داشته باشد.

در حالی که نسبت شارپ باعث مقایسه عادلانه تر بین سرمایه گذاری های مشابه می شود ، باید در نظر داشته باشید که کسانی که نسبت شارپ بالاتر بالاتری دارند می توانند نسبت به مواردی که نرخ پایین تری دارند ، بی ثبات تر باشند. نسبت شارپ بالاتر به سادگی نشان می دهد که مشخصات ریسک به پاداش سرمایه گذاری بهینه تر یا متناسب تر از دیگری است. با این حال ، هنوز هم می تواند خطرات بزرگی ایجاد شود.

همچنین لازم به ذکر است که نسبت شارپ در هر نوع مقیاس مشاهده نمی شود ، این بدان معنی است که فقط هنگام مقایسه گزینه ها مفید است.